سخنان اینجانب در اختتامیه همایش ملی سیمای شاهچراغ در آیینه تعزیه

اسماعیل مجللی

شیراز در دفتر 1 ایران صفحات زرینی به خود اختصاص داده است.

اسماعیل مجللی شبیه خوان و پژوهشگر تعزیه ایران در آیین 1 1 1 1 1 در 1 تعزیه به ایراد سخنرانی پرداخت. در این مراسم که عصر روز یکشنبه ۱ اسفند ماه در محل تالار ولایت حرم مطهر شاهچراغ با حضور تنی چند از مسؤلان استانی فارس، هنرمندان و شبیه خوانان شیراز برگزار شد. اسماعیل مجللی پیرامون سبقه و وضعیت تعزیه در استان فارس اظهار داشت بنده در تالیف کتاب شبیه نامه برنامه تعزیه خوانی تمامی استانها را مطالعه و مکتوب کرده ام و هر استانی به حد بضاعت خود این تابلوی زیبای نقاشی را که سیمای اهل بیت بر آن نقشبندی شده است را رنگ آمیزی کرده است. در این میان از پر رنگ بودن نقش استان فارس به خصوص خطه ادب پرور و هنر پرور شیراز نباید غافل ماند. وی در ادامه افزود نخستین پله پایه های سوگواری نمایشی و شبیه سازی عاشورایی البته نه به این صورتی که امروز میبینیم در دوره زندیان و در شهر شیراز صورت گرفته است که اسناد آن در کتاب ویلیام فرانکلین مکتوب شده است. وی که در این همایش به عنوان تعزیه خوان نیز حضور داشت و در مجلس شاهچراغ به ایفای نقش پرداخت در ادامه افزود دکتر ویلز در دوره قاجاریان از علاقمندی ظل السلطان به تعزیه مطالبی را نگاشته که تبیین گر سبقه و سابقه تعزیه در شیراز است. استاد مجللی در ادامه با اشاره به محل های آجری تعزیه در یک صده اخیر در شیراز اظهار داشت اعتبار شبیه خوانان شیرازی در گذشته به حدی بود که امنیت زائران شاهچراغ توسط یک تعزیه خوان به نام ملا باقر حضرتی که همان شمر الممالک باشد تامین میشد که این خود نشانگر نقش پر رنگ تعزیه در شیراز است. وی افزود در گستره استان فارس تا آخرین نقطه شیعه نشین استان شاهد گروههای تعزیه هستیم و این ظرفیت را نباید نادیده بگیریم. استاد مجللی که در سال 1400با کتاب تاریخ تعزیه در همدان توانست رتبه برگزیده کتاب سال عاشورا را از آن خود کند در ادامه اظهار داشت رنسانس ادبی که در عهد قاجار صورت گرفت و شاعران کشور اقدام به سرایش شعر بر اساس شاعران کلاسیک نمودند و عاشورا را یکی از مضامین خود قرار دادند بسیاری از این شاعران اهل همین دیار بودند از جمله به وصال شیرازی و همای و قاآنی شیرازی می توان اشاره نمود. استاد مجللی در  ادامه افزود: پیشینه تعزیه شیراز نه تنها در گذشته ها موثر واقع شده است بلکه تعزیه معاصر ما نیز  از شیراز جاری و ساری شد زیرا تا دهه 40تعزیه خوانی در تمامی شهرها ممنوع بود و این هنر ارزشی به روستاها پناهنده شده بود و در جریان برنامه های دهه 40و اجرای تعزیه ها در شیراز روح تازه ای در کالبد این هنر دمیده شد و عملا این هنر از پستوها خارج شد و به شهرها بازگشت . وی در پایان ضمن تقدیر و تشکر از دست اندرکاران این برنامه از مسؤلان استانی خواستار تداوم این برنامه شد